Η σφαγή της μεσαίας τάξης έχει συντελεστεί και κανείς δεν κούνησε ούτε ένα βλέφαρο.
Και φυσικά αυτό δεν συντελείται μόνο στην Ελλάδα αλλά σχεδόν σε όλες τις χώρες της Δύσης, όπως στην γειτονική Ιταλία, στην οποία και αναφέρεται η παρακάτω ανάλυση.
«Ήταν αρκετό αυτό για να μείνουν οι μισθοί στάσιμοι για τριάντα χρόνια, ενώ όλα τα άλλα αυξάνονταν:
Ενοίκια, ψώνια, ψωμί, ακόμη και η σκιά μιας ομπρέλας θαλάσσης.
Οι πλούσιοι παρέμειναν πλούσιοι, προστατευμένοι από την απόστασή τους από τον πραγματικό κόσμο, ικανοί να πληρώνουν εκατό χιλιάδες ευρώ για μια εβδομάδα σε μια βίλα με πισίνα σαν να ήταν φιλοδώρημα.
Η μεσαία τάξη, αντίθετα -αυτή που για δεκαετίες κρατούσε τις ακτές, τα ξενοδοχεία και τα παραθαλάσσια θέρετρα- έχει γλιστρήσει αθόρυβα ανάμεσα στους νέους φτωχούς, χωρίς φανφάρα, χωρίς εξέγερση, με την ίδια ευπρέπεια με την οποία δέχεται κανείς μια πρόταση που έχει ήδη γραφτεί.
Δεν είναι η τεμπελιά που αδειάζει τις παραλίες της Ιταλίας ακόμη και στην εβδομάδα του «Φεραγκόστο» όπως λένε οι Ιταλοί.
Είναι η αριθμητική. Ένας μισθός που δεν καλύπτει πλέον μια ομπρέλα και δύο ξαπλώστρες, ο λογαριασμός σε ένα μπαρ, ή αυτός σε ένα εστιατόριο που σήμερα ζυγίζει όσο το κόστος ενός ολόκληρου Σαββατοκύριακου.
Το παράλογο θέατρο μιας χώρας όπου η αγοραστική δύναμη διαβρώθηκε δεν κάνει θόρυβο, δεν κάνει είδηση, αλλά αφήνει πίσω του ένα έρημο τοπίο από άδειες ξαπλώστρες και διπλωμένες πετσέτες που κανείς δεν θα απλώσει.
Είναι η ακριβής φωτογραφία μιας τάξης που δεν έχει εξαφανιστεί — απλώς έχει υποβιβαστεί, χωρίς έφεση, χωρίς έλεος, χωρίς καν την άνεση ενός τίτλου εφημερίδας που να αφηγείται την πτώση της με την αξιοπρέπεια που της αξίζει».
