Οι ενδιάμεσες εκλογές του 2026 δεν αποτέλεσαν απλώς μια ήττα για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Κατέδειξαν με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι πρόκειται για έναν πολιτικό οργανισμό βαθιά διχασμένο, καθώς το κίνημα MAGA, το οποίο και κέρδισε δύο φορές την προεδρία των ΗΠΑ ναι μεν έγινε ανεκτό λόγω εξουσίας, όχι όμως και αποδεκτό, από τους παλιούς κλασσικούς «αληθινούς» Ρεπουμπλικανούς.
Το κόμμα έφτασε στις κάλπες αποσυσπειρωμένο και με μια βάση ψηφοφόρων που είχε απογοητευτεί σε σημείο να μην προσέλθει καν να ψηφίσει.
Το αποτέλεσμα ήταν η απώλεια του ελέγχου της Γερουσίας και η σοβαρή υποχώρηση στη Βουλή, σε μια αναμέτρηση που εξελίχθηκε σε αποδοκιμασία της διακυβέρνησης Τραμπ.
Και όλα αυτά την στιγμή που οι Δημοκρατικοί διανύουν και αυτοί μία από τις πιο κακές περιόδους της πολιτικής ιστορίας τους.
Η δημοτικότητα του προέδρου Τραμπ είχε καταρρεύσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα για ενδιάμεσες εκλογές.
Σύμφωνα με exit polls, μόνο το 38% των ψηφοφόρων ενέκρινε το έργο του, ενώ σχεδόν οι μισοί δήλωσαν ότι ψήφισαν για να εκφράσουν αντίθεση απέναντί του.
Ιδιαίτερα αρνητική ήταν η εικόνα του στην οικονομία, όπου οι αυξήσεις τιμών, οι δασμοί και το κόστος ζωής είχαν διαβρώσει την εμπιστοσύνη ακόμη και σε τμήματα της βάσης του.
Η δυσαρέσκεια αυτή δεν μεταφράστηκε μόνο σε μετακινήσεις ψηφοφόρων προς τους Δημοκρατικούς.
Οδήγησε σε αποχή. Οι ψηφοφόροι του Τραμπ του 2026 εμφανίζονταν σημαντικά λιγότερο ενθουσιώδεις να προσέλθουν στις κάλπες σε σύγκριση με τους ψηφοφόρους των Δημοκρατικών και αυτό δεν κρύβονταν.
Οι δημοσκοπήσεις των προηγούμενων μηνών είχαν ήδη καταγράψει το χάσμα ενθουσιασμού.
Οι Δημοκρατικοί εμφανίζονταν πολύ πιο κινητοποιημένοι, ενώ οι Ρεπουμπλικανοί δυσκολεύονταν να ενεργοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους.
Σε αρκετές πολιτείες, τα στοιχεία πρώιμης ψηφοφορίας έδειχναν χαμηλότερη συμμετοχή Ρεπουμπλικανών σε σχέση με προηγούμενες ενδιάμεσες.
Ακόμη και σε περιοχές όπου το κόμμα διέθετε αριθμητικό πλεονέκτημα εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, η απάθεια και η απογοήτευση από την καθημερινότητα —τιμές καυσίμων, πληθωρισμός, πόλεμος στο Ιράν— κράτησαν πολλούς στο σπίτι.
Παράλληλα, το κόμμα εμφανιζόταν εσωτερικά διχασμένο. Οι υποψήφιοι σε αρκετές κρίσιμες αναμετρήσεις προσπαθούσαν να κρατήσουν αποστάσεις από τον Τραμπ, ενώ η επιλογή αδύναμων ή διχαστικών υποψηφίων (όπως συνέβη σε περιπτώσεις όπως η Νότια Καρολίνα) επιδείνωσε το πρόβλημα.
Η βάση είχε κουραστεί από την αίσθηση ότι το κόμμα λειτουργεί περισσότερο ως όχημα του Τραμπ παρά ως πολιτικός φορέας με σαφή προσανατολισμό στα ζητήματα που την απασχολούν.
Όσοι παρέμεναν πιστοί στον πρόεδρο ψήφισαν, αλλά ένα σημαντικό τμήμα των παραδοσιακών και των νέων ψηφοφόρων του 2024 απλώς απείχε.
Οι νίκες των Δημοκρατικών σε πολιτείες όπως το Τέξας, η Νότια Καρολίνα, η Αϊόβα, το Οχάιο και το Κάνσας δεν προήλθαν μόνο από μετακινήσεις ανεξάρτητων ή μετριοπαθών.
Προήλθαν κυρίως από την απουσία ενός μεγάλου τμήματος της ρεπουμπλικανικής βάσης. Όταν η απογοήτευση συνδυάζεται με διχασμό και χαμηλή κινητοποίηση, ακόμη και τα ισχυρά προπύργια γίνονται ευάλωτα.
Εν ολίγοις, οι παραδοσιακοί Ρεπουμπλικανοί ψηφοφόροι αναζητούσαν μία αφορμή για να μην ψηφίσουν ξανά Τραμπ και τελικά βρήκαν πολλές και μάλιστα δεν δυσκολεύτηκαν να το κάνουν αυτό.
Όμως και πολλοί MAGA ψηφοφόροι δεν πήγαν να ψηφίσουν γιατί θεωρούν πως ο πρόεδρος Τραμπ τους πρόδωσε.
Τους είχε πει ότι θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία και απέτυχε. Στα μάτια τους φάνηκε ως κάποιος που τον κοροϊδεύει ο ηθοποιός πρόεδρος της Ουκρανίας Β.Ζελένσκι.
Τους είχε υποσχεθεί ότι δεν θα κάνει πολέμους και έκανε πόλεμο με το Ιράν, τον οποίο και έχασε! Έναν πόλεμο τις συνέπειες του οποίου τις βλέπουν άμεσα στην τσέπη τους!
Τους είχε υποσχεθεί οικονομική ευμάρεια αλλά λόγω των πολέμων αυτών δεν μπόρεσε να τους την προσφέρει καθότι στην σημερινή εποχή, ενέργεια και σύγχρονη οικονομία σχεδόν ταυτίζονται.
Χωρίς φθηνή ενέργεια δεν υπάρχει ευημερία.
Τα δύο τελευταία χρόνια της θητείας Τραμπ θα είναι πολύ δύσκολα και αφήνει μία δύσκολη «κληρονομιά» στον όποιο Ρεπουμπλικανό είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2028.
