Το Ταμείο Ανάκαμψης ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία μετά την Μεταπολίτευση για να μετασχηματίσει η Ελλάδα το οικονομικό της μοντέλο και μετά από δεκαετίες να αρχίσει να παράγει ξανά.
Αν’ αυτού σχεδόν 36 δισ. ευρώ κατέληξαν στις «τσέπες» δέκα οικογενειών, που είναι «φίλοι» της κυβέρνησης.
Η κυβέρνηση λέει ότι δεν χάθηκε ούτε ένα ευρώ. Χάθηκε όμως η αλλαγή που τόσο ανάγκη είχε η χώρα για να γίνει πάλι οικονομικά εύρωστη.
Τα λεφτά αυτά δεν άνοιξαν μία νέα μεγάλη βιομηχανία. Διατήρησαν τον ίδιο κύκλο: Κατασκευές, τουρισμός, ακίνητα, λογιστιψσ, ναυτιλία και πράσινο περιτύλιγμα στο παλιό μοντέλο.
Λίγοι μεγάλοι φάκελοι για τις ίδιες δέκα οικογένειες που πάντα κερδίζουν.
Οι μικρομεσαίοι αντίθετα, που αποτελούν το 99%, περιμένουν στην «ουρά» χωρίς να πάρουν τίποτα.
Καταναλώνουμε, εισάγουμε και σερβίρουμε τους τουρίστες. Παράγουμε λίγο και ακριβά.
Αυτή είναι η οικονομία μας. Τα 36 δισ. μπήκαν στη χώρα. Δεν μπήκαν όμως στη μεταποίηση. Μπήκαν εκεί που ήδη κάθονται οι ίδιες οικογένειες που ευημερούν με βάση αυτό το μοντέλο.
Η απορρόφηση των χρημάτων παρουσιάστηκε ως μεγάλη νίκη, αλλά σε αυτήν δεν συμμετέχει η μικρομεσαία τάξη.
Η ιστορική ευκαιρία χάθηκε σε ορόσημα και επικοινωνιακά παιχνίδια. Δεν υπήρξε καμία ανάκαμψη. Απλώς έγινε συντήρηση του υπάρχοντος;ς μοντέλου με ευρωπαϊκά χρήματα.
Που όμως είναι σίγουρο ότι κάποτε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα τα πληρώσει και πάλι ο ελληνικός λαός.
Υπενθυμίζεται η έκθεση του ΔΝΤ με βάση την οποία δέκα ελληνικοί όμιλοι φέρεται να έχουν δανειστεί σε τέτοιο βαθμό, όπως αναφέρει, που πλέον αποτελούν συστημικό κίνδυνο για τις ελληνικές τράπεζες.
Οι τράπεζες πέρασαν μια δεκαετία εξυγίανσης με ανακεφαλαιοποιήσεις, «κόκκινα» δάνεια και κρατικές εγγυήσεις, κατά την διάρκεια των Μνημονίων.
Εξυγίανση την οποία πλήρωσαν πολύ ακριβά οι Έλληνες πολίτες.
Στο τέλος του κύκλου του «αίματος» υπερδανείζουν μεγάλους ομίλους που πρόσκεινται στον στενό φιλικό κύκλο της κυβέρνησης.
Σε περιβάλλον ακριβής ενέργειας και γεωπολιτικού σοκ —ακριβώς το δυσμενές σενάριο που εξετάζει το Ταμείο— η συγκέντρωση των δανείων σε αυτούς παύει να είναι στατιστική υποσημείωση. Γίνεται μηχανισμός μετάδοσης κρίσης.
Και αντί με τα 36 δισ. ευρώ να μετατραπεί η χώρα σε οικονομική «ατμομηχανή», θεωρήθηκε πιο σημαντικό να μοιραστούν προς όφελος των κυβερνητικών «φίλων».
