Με το σημερινό οικονομικό μοντέλο, όσο περισσότερο αυξάνονται οι εξαγωγές και τα τουριστικά έσοδα, τόσο αυξάνεται και η εξωτερική μας εξάρτηση γιατί στην Ελλάδα η παραγωγή και ο τουρισμός στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό σε εισαγόμενες πρώτες ύλες, ενδιάμεσα αγαθά, ενέργεια και προϊόντα, που σημαίνει ότι σημαντικό μέρος των εσόδων που δημιουργούνται στην χώρα καταλήγει και πάλι στο εξωτερικό.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία του προβλήματος: η αύξηση των εξαγωγών ή του τουρισμού από μόνη της δεν αρκεί.
Αυτό που έχει σημασία είναι η καθαρή προστιθέμενη αξία που παραμένει στην ελληνική οικονομία.
Ακόμη πιο κρίσιμο είναι το εξωτερικό ισοζύγιο. Από έλλειμμα μόλις 2,6 δισ. ευρώ το 2019, φτάσαμε σε έλλειμμα 14,1 δισ. ευρώ το 2025, ενώ ήδη στο πρώτο πεντάμηνο του 2026 το έλλειμμα έχει εκτιναχθεί στα 8,9 δισ. ευρώ και ο τελικός λογαριασμός είναι εξωτερικά ελλείμματα που αυξάνουν τα εξωτερικά χρέη και έχουν φτάσει τα 597 δις. Ευρώ!
Η τάση αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή στατιστική λεπτομέρεια.
Γιατί υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά της εξίσωσης που συστηματικά αποσιωπάται.
Όταν μια οικονομία εμφανίζει εξωτερικό έλλειμμα και ταυτόχρονα δημοσιονομικό πλεόνασμα, η διαφορά πρέπει να καλυφθεί από τον ιδιωτικό τομέα.
Με απλά λόγια, το κράτος αποταμιεύει εις βάρος της αποταμίευσης και του εισοδήματος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων.
Και στην Ελλάδα αυτό μεταφράζεται σε μια διαρκή μεταφορά πόρων από τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας προς το κράτος, μέσω της υπερφορολόγησης, την ίδια στιγμή που ισχυρές και ολιγοπωλιακές επιχειρηματικές δομές απολαμβάνουν πολύ μεγαλύτερη οικονομική ισχύ και, σε αρκετές περιπτώσεις, εμφανίζουν δυσανάλογα μικρή φορολογική επιβάρυνση σε σχέση με το μέγεθος των κερδών και της δραστηριότητάς τους.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν αυξήθηκαν οι εξαγωγές ή αν έσπασε νέο ρεκόρ ο τουρισμός.
Το ερώτημα είναι: πόσο από τον πλούτο που παράγεται στην Ελλάδα μένει τελικά στην Ελλάδα και ποιος πληρώνει το κόστος για να διατηρηθεί αυτό το μοντέλο;
Γιατί μια οικονομία μπορεί να πανηγυρίζει για ρεκόρ εξαγωγών και τουριστικών εσόδων, αλλά αν για να τα πετύχει χρειάζεται όλο και περισσότερες εισαγωγές και παράλληλα το κράτος συσσωρεύει δημοσιονομικά πλεονάσματα εις βάρος του ιδιωτικού τομέα, τότε το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύνεται αλλά οδηγεί στην πτώχευση.
