γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

- ΤΟΝ τελευταίο καιρό βλέπω πολλές αναρτήσεις υποστηρικτών του Κασσελάκη από τότε που ίδρυσε το νέο κόμμα, απ' το βράδυ του μπουζουξίδικου δηλαδή και μετέπειτα, να φεύγουν σταδιακά απ' το κόμμα αυτό και να τό γνωστοποιούν μέσω αναρτήσεών τους! Καλά, για τους βουλευτές που έφυγαν μέχρι τώρα, ας είναι καλά οι δημοσιογράφοι, αυτοί το ανακοίνωναν πρώτοι! Για τους υπόλοιπους, απλά μέλη, αναρωτιέμαι, για το τι επιδιώκουν με τις αναρτήσεις τους. Κάποιοι/κάποιες μάλιστα ανακοινώνουν και "κείμενα αποχώρησης" με υπογραφές, όπως λένε! Εάν δεν ήταν σίγουροι/ρες για την επιλογή τους ν' ακολουθήσουν το Στέφανο, τότε γιατί πήγαν εξαρχής μαζί του; Τι άλλαξε στο ενδιάμεσο και φεύγουν; Και μάλιστα το διατυμπανίζουν κιόλας; Και για πού πάνε αλήθεια, γιατί δεν ενημερώνουν; Δηλαδή, όλο αυτό το σκεπτικό τους, ότι τάχα μου ο Κασσελάκης φταίει, γιατί δε μάς το κάνουν "λιανά", γιατί δε μάς αναλύουν το περιεχόμενο της σκέψης τους και της απόφασής τους ν' αποχωρήσουν; Σε τι φταίει τελικά ο αρχηγός; Ο ίδιος είναι, απλά έγινε πιο σοβαρός και πιο πειστικός ξεδιπλώνοντας το πρόγραμμα του κόμματος κάθε φορά που τού δίνεται η ευκαιρία στα κανάλια ή οπουδήποτε αλλού. Τι μπορεί να μην αρέσει από αυτά που είπε στη ΔΕΘ και συνεχίζει μετά να τα εμπλουτίζει και να τα εξειδικεύει, έτσι ώστε να γίνουν κατανοητά απ' όλους; Ποιοι δε θέλουμε κατάργηση του άρθρου 86 περί (μη) ευθύνης υπουργών ή τη φορολόγηση των funds και των μεγάλων κερδών στις τράπεζες ή την πλήρη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ή το διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας ή τη δωρεάν εκπαίδευση και τόσα άλλα; Για όλα αυτά δεν αγωνιζόμαστε και φωνάζουμε τόσα χρόνια; Ξαφνικά, σε κάποιους/κάποιες, δεν αρέσουν αυτά και δε θέλουν αλλαγή σε τίποτε; Θέλουν τους ίδιους που μάς έκλεβαν για δεκαετίες, μάς έμπασαν στα μνημόνια και μάς φτώχυναν;;;

- ΓΙΑ εμένα, υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Εκείνοι με την ισχυρή προσωπικότητα και οι άλλοι με την ανίσχυρη. Και οι δύο αυτές κατηγορίες προέρχονται απ' τα παιδικά μας χρόνια ακόμα, ανάλογα με το πώς μάς μεγάλωσαν οι γονείς μας. Οι πρώτοι είναι και ασφαλείς, οι δεύτεροι ανασφαλείς. Οι πρώτοι έχουν μεγάλη αυτοπεποίθηση, δεν έχουν κενά μέσα τους και δεν επιζητούν την αναγνώριση, οι δεύτεροι το ακριβώς αντίθετο κι επιζητούν αυτή την αναγνώριση (που τούς λείπει) στα social media, έστω και με τρόπο αρνητικό. Εγώ, για παράδειγμα (και πλήθος άλλων), στήριξα από την αρχή τον Κασσελάκη και δεν πρόκειται να φύγω ποτέ, γιατί, εκτός όσων αναφέρω πιο πάνω (πρόγραμμα), την ευφυία του και την προικισμένη προσωπικότητά του, θέλει να προσφέρει και δεν πολιτεύεται για να πλουτίσει. Δεν είμαι, ούτε ομοφοβικός, μα ούτε και θρησκόληπτος. Και αυτά με κάνουν να συμπαθώ πιο πολύ τον Κασσελάκη. Σε μια χώρα που ζει ακόμα στο Μεσαίωνα, μόνο ένας τέτοιος πολιτικός μπορεί να μάς φέρει στο πραγματικό Παρόν. Μακριά από παλιές και αρρωστημένες αντιλήψεις, μακριά από ομοφοβίες και ρατσιστισμούς, μακρία απ' το παλιό και το σάπιο...

- ΟΜΩΣ δε σκέπτονται το ίδιο εκείνοι με την ανίσχυρη και γεμάτη εσωτερικά κενά προσωπικότητα, οι οποίοι επιζητούν αναγνώριση με τέτοιου είδους αναρτήσεις. Λυπάμαι, αλλά εγώ έτσι ερμηνεύω κάτι τέτοιες συμπεριφορές. "Να φανούν", "να δείξουν" θέλουν...