γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

- ΕΙΝΑΙ η πρώτη φορά, απ' όσο θυμάμαι εγώ τουλάχιστον, που από εκλογές σε εκλογές (ολόκληρη 4ετία) ασχολούμαστε τόσο πολύ και καθημερινά με την πολιτική και τους πολιτικούς. Σα μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδο δηλαδή, με δημοσκοπήσεις μέρα παρά μέρα, με υπό ίδρυση νέων κομμάτων και με κριτικές από εμάς τους πολίτες χωρίς σταματημό. Λες και διαγωνιζόμαστε για το ποιος/ποια θα πει-γράψει το καλύτερο σχόλιο για τους πάντες και τα πάντα! Με το "καλύτερο" φυσικά να είναι κάτι το υποκειμενικό, μιας και οι πάντες θεωρούμε το δικό μας σχόλιο ως το καλύτερο! Και κάπου εδώ αρχίζει το μπέρδεμα του μυαλού με την καρδιά, της λογικής με το συναίσθημα δηλαδή για όλους μας..

- ΠΡΕΠΕΙ να ξέρουμε πως το συναίσθημα προηγείται της λογικής, αφού αυτό επικρατεί στα παιδικά μας χρόνια μέχρι την αρχή της εφηβείας. Με τη λογική να πρωτοεμφανίζεται κάπου εκεί στο ίδιο χρονικό σημείο και να αναπτύσεται σιγά-σιγά μέχρι να φτάσει και ξεπεράσει το συναίσθημα. Γι' αυτό λέμε πως οι ενήλικοι και πιο πολύ οι ηλικιωμένοι λειτουργούν πάντα με τη λογική. Αυτό είναι και το φυσιολογικό, αλλά δε συμβαίνει πάντα έτσι. Βλέπουμε πολύ συχνά κι ενήλικες και ηλικιωμένους να μιλάνε-γράφουν με βάση το συναίσθημα και όχι με τη λογική. Κάτι τέτοιο τό διακρίνουμε και σε σχόλια στα social media σε καθημερινή βάση αλλά κι έξω στην πραγματική ζωή, στις συνομιλίες μας και στην ανταλλαγή απόψεων μεταξύ μας. Φάνηκε δε πάρα πολύ αυτό τώρα με την κυρία Καρυστιανού (μιας και μιλάμε για πολιτική) που αποφάσισε να ιδρύσει πολιτικό κόμμα και αυτή. Τήν αντιμετωπίζαμε όλοι μας με βάση το συναίσθημα απ' την αρχή της τραγωδίας στα Τέμπη, κατεβήκαμε στους δρόμους μαζί της για δικαίωση και Δικαιοσύνη, έγινε η "Μάνα των Τεμπών"! Απ' τη στιγμή όμως που αποφάσισε να μπει στο στίβο της πολιτικής, αλλάξαμε συμπεριφορά και τήν αντιμετωπίζουμε αλλιώς και σωστά πράττουμε. Από τώρα και μετά θα πρέπει να επικρατήσει η λογική και όχι το συναίσθημα. Είναι άλλο το να συμπαραστέκομαι και συμπάσχω στη λύπη για το χαμό-δολοφονία του παιδιού της και άλλο το να την κρίνω πολιτικά. Η πολιτική δεν είναι αστείο, είναι ευθύνη, πρόγραμμα και συνεργάτες. Και αυτό ισχύει για όλους όσους/όσες επιθυμούν να μπουν στον πολιτικό στίβο, είτε είναι καινούργιοι, είτε παλιοί, είτε πρώην πρωθυπουργοί! Κι εμείς έχουμε "απ' όλα" σε επάρκεια.

- ΚΑΙ μη νομίζουμε πως το σύστημα που μάς κυβερνά δεν τα ξέρει αυτά. Έχει τους δικούς του ψυχολόγους και ψυχίατρους και ξέρει την κάθε φορά το πώς και πού θα "κτυπήσει". Το τι θα βγάζει την κάθε φορά στον "αέρα" και πώς θα το "σερβίρει" μέσω καναλιών του και δικών του δημοσιογράφων. Κάπως έτσι "βγήκε" και το ερώτημα προς την κυρία Καρυστιανού για τις αμβλώσεις και το έκαναν πρώτη είδηση. Και να, οι "κωλοτούμπες" αρθρογράφων και σχολιαστών! "Ακροδεξιά" και "θεούσα" η πρώην "Μάνα των Τεμπών", επομένως τι κάνουμε τώρα; Κρίνουμε με το συναίσθημα ή με τη λογική;; Και να προσθέσω και κάτι άλλο εδώ που και αυτό τό γνωρίζει πολύ καλά το σύστημα: Πως έχουμε μέσα μας βαθιά το "πληγωμένο παιδί" και πως αυτό έρχεται στο προσκήνιο, όταν καλούμαστε να μιλήσουμε ή να σχολιάσουμε κάποιον/κάποια/κάτι. Με τον "αμυντικό μηχανισμό της προβολής", όπως λέει και η ψυχολογία, προβάλλουμε στον άλλο τις πλευρές του εαυτού μας που περισσότερο απορρίπτουμε! Που βρίσκονται θαμμένες στο Ασυνείδητό μας! Κάπως έτσι λειτούργησε και η ομοφυλοφιλία του Κασσελάκη, πυροδοτώντας τη δική μας κρυμμένη ομοφυλοφιλία των εφηβικών μας χρόνων! Και τα δύο αυτά παραδείγματα που ανέφερα (αμβλώσεις και ομοφυλοφιλία), η Εκκλησία μας σαφώς και τά απορρίπτει! Γιατί είναι προσκολλημένη στο Μεσαίωνα. Εμείς οι πολίτες όμως, έστω από τώρα και μετά, πώς θα κρίνουμε τους πολιτικούς ηγέτες μας; Με τη λογική ή με οτιδήποτε άλλο;;