Με τη φράση «Το είπαμε! Το κάνουμε! Και συνεχίζουμε!» ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάζει ως μεγάλη εθνική επιτυχία την επικείμενη έβδομη πρόωρη αποπληρωμή χρέους ύψους 13 δισεκατομμυρίων ευρώ, μέσα στο 2026.
Ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα αφήνει πίσω της την αρνητική πρωτιά του πιο υπερχρεωμένου κράτους στην Ευρώπη και ότι «η καταστροφική αλυσίδα ευθυνών τώρα σπάει».
Το χρέος παρουσιάζεται ως «εθνικό καθήκον», η μείωσή του ως κατάκτηση «πέρα από την κομματική μιζέρια» και η πρόωρη αποπληρωμή ως απόδειξη ότι η χώρα κερδίζει αξιοπιστία και δημοσιονομική ελευθερία, την στιγμή που οι πολίτες δεν έχουν να φάνε και έχουν «λυγίσει» από τα φορολογικά βάρη και την ακρίβεια και δεν μπορούν να κάνουν ούτε καλοκαιρινές διακοπές.
Ο πρωθυπουργός μιλά για μικρότερο βάρος στις επόμενες γενιές και για ταχύτερη αποκλιμάκωση από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Όμως η εικόνα που προβάλλεται απέχει σημαντικά από την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες.
Πρώτον, η πρόωρη αποπληρωμή δεν είναι ουδέτερη τεχνική κίνηση. Είναι πολιτική επιλογή προτεραιοτήτων.
Τα 13 δισεκατομμύρια ευρώ θα μπορούσαν να κατευθυνθούν σε ουσιαστικές ελαφρύνσεις: Μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά, στήριξη του ΕΣΥ που συνεχίζει να υποφέρει από ελλείψεις, αύξηση των δαπανών για παιδεία, ή στοχευμένα προγράμματα για τη στεγαστική κρίση ή δημόσιες επενδύσεις στις μεταφορές.
Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπου συνολικά ζουν και εργάζονται πάνω από έξι εκατομμύρια άνθρωποι, χρειάζονται επειγόντως από 60 νέους σταθμούς μετρό η καθεμία καθώς οι κάτοικοί τους κινδυνεύουν να περάσουν την μισή ζωή τους ακίνητοι μέσα στα αυτοκίνητά τους, λόγω κυκλοφοριακής, μόνιμης «συμφόρησης», αυξάνοντας στο έπακρο τις πιθανότητές του να πεθάνουν από καρδιακή ανακοπή ή εγκεφαλικό ή τροχαίο δυστύχημα.
Η κυβέρνηση ακολουθεί την πρακτική εσωτερικής στάσης πληρωμών προς τους ιδιώτες, ώστε έτσι να εμφανίζει ψευδό-πλεόνασμα!
Το κράτος χρωστά πλέον 3,8 δισ. ευρώ στους ιδιώτες, αυξημένα κατά 91% σε σχέση με το 2019, και πενταπλασιάζει τις οφειλές του προς τους προμηθευτές των νοσοκομείων (από 299 εκατ. ευρώ σε 1,73 δισ. ευρώ).
Αν κάποιος κερδίζει πολλά λεφτά από αυτή την πρακτική, είναι αυτός που τα παίρνει νωρίτερα.
Τους χρωστάνε λεφτά και αυτοί τα παίρνουν πριν από τήν ώρα τους και διαθέτουν πλέον απροσδόκητα κεφαλαιακά διαθέσιμα προς επανεπένδυση.
Επί του πρακτέου δεν κερδίζουν κάτι από αυτήν την ενέργεια οι Έλληνες πολίτες.
Θα μπορούσαν τα χρήματα αυτά να είχαν επενδυθεί διαφορετικά και αναφερόμαστε σε παραγωγικές επενδύσεις και όχι σε επιδόματα.
Το κόστος των επιδομάτων είναι καταστροφικό για την ελληνική οικονομία και ταυτόχρονα αποκοιμίζει τις παραγωγικές ηλικίες με αποτέλεσμα η χώρα να μην παράγει τίποτα.
Μπορούν τα χρήματα να χρησιμοποιηθούν έτσι ώστε να δημιουργούν ρευστότητα.
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν στον εκσυγχρονισμό των δικτύων μεταφοράς, ηλεκτρικού ρεύματος, νερού όπως και στο οδικό δίκτυο, καθώς αυτά τα έργα αποφέρουν «ζεστό» χρήμα κατά την χρήση τους.
Η μεγάλη καταστροφή που έφεραν τα μνημόνια είναι η παντελής απουσία δημόσιων έργων καίριας σημασίας για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών.
Ο δυστυχισμένος πολίτης δεν παράγει, όλοι το γνωρίζουν αυτό.
Αντί γι’ αυτό, η κυβέρνηση επιλέγει να επιστρέψει χρήματα σε πιστωτές.
Δεύτερον, η αποκλιμάκωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική μεγέθυνση και στα πρωτογενή πλεονάσματα, όχι αποκλειστικά σε ηρωικές πρόωρες αποπληρωμές.
Το να παρουσιάζεται η κίνηση ως «σπάσιμο της καταστροφικής αλυσίδας» είναι υπερβολικό, όταν το χρέος παραμένει υψηλό σε απόλυτους αριθμούς και η χώρα συνεχίζει να λειτουργεί υπό αυστηρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς.
Τρίτον, η επίκληση στις «επόμενες γενιές» ακούγεται κενή όταν οι ίδιες γενιές αντιμετωπίζουν σήμερα υψηλό κόστος ζωής, χαμηλούς πραγματικούς μισθούς, δυσκολία πρόσβασης σε αξιοπρεπή στέγη και ένα δημόσιο σύστημα υγείας που συχνά αδυνατεί να ανταποκριθεί.
Η μείωση του χρέους είναι θετική σε μακροοικονομικό επίπεδο, αλλά δεν μεταφράζεται αυτόματα σε ανακούφιση για τα νοικοκυριά, όσο η φορολογική πίεση παραμένει έντονη και οι δημόσιες υπηρεσίες υποστελεχωμένες.
Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι το χρέος δεν μειώνεται στην πραγματικότητα αλλά μετασχηματίζεται σε άλλα ομόλογα, αφού η Ελλάδα δανείζεται μεγάλα ποσά από τις αγορές για να πετύχει τις «πρόωρες» αυτές αποπληρωμές.
Η επιμονή να παρουσιάζει την πρόωρη αποπληρωμή ως σχεδόν ιστορική καμπή, ενώ αποφεύγει να εξηγήσει γιατί αυτά τα δισεκατομμύρια δεν αξιοποιούνται για άμεσες κοινωνικές και αναπτυξιακές ανάγκες, αποκαλύπτει μια πολιτική προτεραιότητα: Πρώτα οι δανειστές και η «διευκόλυνσή» τους και μετά οι πολίτες.
Η μείωση του χρέους είναι αναγκαία. Η επιλογή του πότε, πώς και με ποιο κόστος ευκαιρίας γίνεται, όμως, παραμένει πολιτική απόφαση.
Γιατί 13 δισεκατομμύρια να πάνε πρόωρα στους πιστωτές και όχι στους Έλληνες που πληρώνουν ακόμη τον λογαριασμό της κρίσης;
Ακολουθεί η σημερινή ανάρτηση του πρωθυπουργού:
Ολόκληρη η «πανηγυρική» ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη:
«Η μείωση του δημόσιου χρέους είναι εθνικό καθήκον. Γιατί όταν μία ολόκληρη χώρα χρωστά, τότε χρωστούν και οι πολίτες της. Κι όταν μία γενιά αδυνατεί να ξεπληρώσει τις οφειλές της, τότε το βάρος τους περνά στις πλάτες των παιδιών της. Ε, λοιπόν, αυτή η καταστροφική αλυσίδα ευθυνών τώρα σπάει.
Η Ελλάδα, μειώνει, συνεχώς, το δημόσιο χρέος του παρελθόντος ταχύτερα από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα!
Ενώ με τη χθεσινή ανακοίνωση της πρόωρης αποπληρωμής 13 δις μέσα στο 2026, αφήνει πίσω την αρνητική πρωτιά του πιο υπερχρεωμένου κράτους στην ήπειρό μας.
Γνωρίζω ότι η είδηση αυτή μπορεί να μην αποκτήσει μεγάλη δημοσιότητα ή να μην γίνεται πολύ εύκολα κατανοητή.
Το περιεχόμενό της, ωστόσο, είναι ανεκτίμητο. Γιατί σημαίνει μεγαλύτερη δημοσιονομική ελευθερία για την Πολιτεία. Αλλά και λιγότερες επιβαρύνσεις για τους πολίτες -και κυρίως τους νέους μας. Γι’ αυτό και ο περιορισμός του χρέους υπήρξε μία από τις κεντρικές δεσμεύσεις που ανέλαβα και χαίρομαι που οι επίμονες προσπάθειες της κυβέρνησης και όλων των Ελλήνων την κάνουν, σήμερα, πραγματικότητα.
Η χθεσινή εξέλιξη σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός βασικού στόχου και, μάλιστα, νωρίτερα από τον χρόνο που είχαμε θέσει. Έτσι, με ορίζοντα το 2031, το δημόσιο χρέος θα έχει μειωθεί κάτω από 110%, καθώς από το 2021 μέχρι σήμερα έχει συρρικνωθεί κατά το 1/3. Γεγονός που μεταφράζεται σε πολύ μεγαλύτερη εθνική αξιοπιστία.
Σε ευνοϊκότερους όρους για τον δανεισμό κράτους και επιχειρήσεων. Και, τελικά, σε περισσότερη ευημερία για όλους. Πρόκειται, συνεπώς, για μία εθνική επιτυχία πέρα και πάνω από την καθημερινή κομματική μιζέρια και μεμψιμοιρία.
Συνιστά μια από τις πιο ουσιαστικές κατακτήσεις των Ελληνίδων και των Ελλήνων. Και είναι το αισιόδοξο μήνυμα που πλέον εκπέμπει μία δυναμική οικονομία, δίνοντας προοπτική και ελπίδα σε όλη την κοινωνία. Το είπαμε! Το κάνουμε! Και συνεχίζουμε!»
Μέχρι τώρα έχουν γίνει έξι πρόωρες αποπληρωμές χρέους:
- Αποπληρωμή ΔΝΤ (2019 – 2022): 8,15 δισ. ευρώ (Πλήρης και οριστική εξόφληση του ακριβού δανείου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου).
- 1η Αποπληρωμή (Δεκέμβριος 2022): 2,645 δισ. ευρώ
- 2η Αποπληρωμή (Δεκέμβριος 2023): 5,290 δισ. ευρώ
- 3η Αποπληρωμή (Δεκέμβριος 2024): 7,935 δισ. ευρώ
- 4η Αποπληρωμή (Δεκέμβριος 2025): 5,287 δισ. ευρώ
- 5η Αποπληρωμή (Ιούνιος 2026): 6,940 δισ. ευρώ
