Του Νικηφόρου Βαρονέτου

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ επισκέφθηκε (28-29 Ιουλίου) την Κύπρο με στόχο την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων για την εύρεση λύσης στη σημερινή διαίρεση του νησιού. Ο Αντόνιο Γκουτέρες συναντήθηκε, ξεχωριστά, με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη και τον εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων Τουφάν Ερχιουρμάν και στη συνέχεια συγκάλεσε από κοινού διαβούλευση των τριών.

Όπως δήλωσε ο κ. Γκουτέρες, μετά την ολοκλήρωση των επαφών του, αφού γίνει σοβαρή προετοιμασία θα συγκληθεί μια Διάσκεψη «5+1» η οποία θα εκκινήσει την επανέναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό. Στη Διάσκεψη αυτή, αν και όποτε γίνει, θα συμμετέχουν οι τρεις εγγυήτριες χώρες (Ελλάδα, Τουρκία, Μ. Βρετανία), οι δύο κοινότητες (Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι) και τα Ηνωμένα Έθνη.

Θα απουσιάζει, δηλαδή, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν, η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ, επειδή δεν την αναγνωρίζει, μία μοναδική χώρα στον κόσμο, η Τουρκία. Ο Ν. Χριστοδουλίδης θα συμμετέχει στη Διάσκεψη «5+1» έχοντας «βγάλει το καπέλο» του Προέδρου της Δημοκρατίας και έχοντας «φορέσει το καπέλο» του προέδρου της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Με το ίδιο «καπέλο» ο κ. Χριστοδουλίδης συμμετείχε στις συνομιλίες με Γκουτέρες και Ερχιουρμάν.

Αλήθεια, πότε ο Ν. Χριστοδουλίδης εξελέγη πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας; Εμείς ξέρουμε ότι εξελέγη Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για να μην τον αδικούμε, την ίδια τακτική ακολουθούσαν και οι προηγούμενοι Πρόεδροι. Μια ακόμη ουσιώδης παραχώρηση απέναντι στη δύναμη κατοχής που θεωρεί την Κυπριακή Δημοκρατία «εκλιπούσα». Αν ο κ. Χριστοδουλίδης ήθελε να επιβεβαιώσει το status του, αλλά ιδιαίτερα αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας, έπρεπε να ορίσει έναν υπουργό του, αρμόδιο για τις μειονότητες, ο οποίος θα συνομιλεί, όποτε κρίνεται απαραίτητο, με τον εκπρόσωπο της αποσχιστικής οντότητας και θα παρευρίσκεται στις όποιες συνομιλίες με τους εκπροσώπους των ΗΕ. Γιατί ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας υποβιβάζεται σε ισότιμο ηγέτη με αυτόν μιας κοινότητας, στην οποίαν πλειοψηφούν οι τούρκοι έποικοι από την Ανατολία; 

Η κυπριακή Κυβέρνηση, τα μεγάλα κόμματα στη Μεγαλόνησο (ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ κ.α.), που έχουν ταχθεί υπέρ μιας άμεσης λύσης, αλλά και το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέφρασαν τη μεγάλη ικανοποίησή τους για την πρόοδο που σημειώθηκε προς την κατεύθυνση της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων.

Όλοι βλέπουν «το τυράκι αλλά όχι τη φάκα». Το «τυράκι» είναι το απλουστευτικό αφήγημα για επανένωση, με κάθε τρόπο, της πατρίδας. Η «φάκα» είναι η επανένωση να καταστήσει την πατρίδα  γεωπολιτική προέκταση της Τουρκίας.

Η ελληνική πολιτική

Το ελληνοκυπριακό πολιτικό σύστημα, με κάποιες εξαιρέσεις και με τη συμπαράσταση της Κυβέρνησης και του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος της Αθήνας, στηρίζει τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μία Διζωνική – Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) με πολιτική ισότητα. Θα πρόκειται για ένα «τέρας του φρανκενστάϊν», τύπου Βοσνίας. Δύο κρατίδια με εγγυημένη πλειοψηφία κατοίκων, δύο βουλές και δύο κυβερνήσεις καθώς και μια τρίτη ομοσπονδιακή βουλή και μια κυβέρνηση, με εναλλασσόμενο πρόεδρο (Έλληνα και Τούρκο) με αρμοδιότητες τη διεθνή εκπροσώπηση, την εξωτερική και την οικονομική πολιτική, αλλά, με δικαίωμα veto των Τούρκων (πολιτική ισότητα) σε κάθε απόφαση. Αυτό το τελευταίο θα παραλύσει από τις πρώτες μέρες το κράτος, όπως είχε γίνει με το Σύνταγμα του 1960. Πρόκειται για μια εκσυγχρονισμένη επανάληψη του Σχεδίου Ανάν, που απορρίφθηκε με 76% στο Δημοψήφισμα του 2004.

Για να ξεγελαστεί μια μερίδα των Ελλήνων της Κύπρου θα δοθεί ως δόλωμα η επιστροφή κάποιων εδαφών, όπως η Αμμόχωστος ή και η Μόρφου. Διπλωματία του «έδαφος έναντι αναγνώρισης».

Με την αντικατάσταση τη Κυπριακής Δημοκρατίας από τη ΔΔΟ ανακύπτουν κεφαλαιώδη ζητήματα. Τί θα γίνει με τα στρατεύματα κατοχής; Τί θα γίνει με το καθεστώς των εγγυήσεων; Τι θα γίνει με τις περιουσίες των προσφύγων; Θα αφοπλιστεί και θα διαλυθεί η Εθνική Φρουρά; Τι θα γίνει με την οριοθετημένη με Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο κυπριακή ΑΟΖ; Τι θα γίνει με την παράνομα οριοθετημένη υφαλοκρηπίδα μεταξύ των Κατεχομένων και της Τουρκίας;

Η τουρκική γεωστρατηγική

Η Άγκυρα και οι μαριονέτες της στην κατεχόμενη περιοχή απαιτούν την αναγνώριση της κυρίαρχης ισότητας, δηλαδή, την προκαταβολική διεθνή αναγνώριση της αυτοαποκαλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ)». Στη συνέχεια θα μπορεί να υπάρξει συνεργασία (μορφή Συνομοσπονδίας) των δύο πλευρών, ως κυρίαρχων ίσων, που θα απολαμβάνουν ισότιμο διεθνές καθεστώς.

Οι Τούρκοι επικαλούνται την πραγματικότητα επί του εδάφους, δηλαδή, την κατοχή. Στην Κύπρο, ισχυρίζονται, υπάρχουν δύο κράτη, δύο λαοί και οι Τουρκοκύπριοι είναι συνιδιοκτήτες του νησιού έχοντας εγγενή και αναφαίρετα ίσα κυριαρχικά δικαιώματα.

Όλα τα ανωτέρω είναι τα πολιτικά εργαλεία ενός γεωστρατηγικού στόχου που είναι η τουρκική επικυριαρχία σ’ όλο το νησί. Οι Τουρκοκύπριοι είναι η στρατηγική μειονότητα που χρησιμοποιείται από το 1955 για την επίτευξη αυτού του στόχου. Στην κατεχόμενη περιοχή εδρεύουν ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις επιπέδου Σώματος Στρατού (2 μεραρχίες πεζικού, 1 τεθωρακισμένη ταξιαρχία, 1 Σύνταγμα Ειδικών Δυνάμεων). Υπάρχει αεροδρόμιο όπου σταθμεύουν μαχητικά αεροσκάφη και drones, ραντάρ έχουν τοποθετηθεί σε διάφορα σημεία. Τα κατεχόμενα συντηρούνται οικονομικά από την Τουρκία, έχει κατασκευαστεί αγωγός μεταφοράς νερού και σχεδιάζεται αγωγός φυσικού αερίου και ηλεκτρική διασύνδεση. Η κατεχόμενη περιοχή έχει ουσιαστικά ενσωματωθεί στην Τουρκία.

Για την Τουρκία η Κύπρος είναι ένα στρατηγικό νησί. Ο γεωπολιτικός έλεγχος επί αυτού θα φέρει την τουρκική ισχύ απέναντι από τις ακτές της Αιγύπτου και του Ισραήλ, απέναντι από τη διώρυγα του Σουέζ. Ο έλεγχος της Κύπρου θα επιτρέψει στην Τουρκία να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ήδη βρίσκεται τοποθετημένη στη Συρία και τη Λιβύη.

Οι όποιες διαβουλεύσεις που γίνονται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και με συμμετοχή εκπροσώπου της ΕΕ παραγνωρίζουν αυτόν τον θεμελιώδη παράγοντα. Αντίθετα οι διαβουλεύσεις απενοχοποιούν την Τουρκία και της επιτρέπουν να ζητήσει πρόσθετα ανταλλάγματα για να συμμετάσχει σ’ αυτές. Μεταξύ αυτών είναι η συμμετοχή της στα ευρωπαϊκά εξοπλιστικά προγράμματα (SAFE), η επικαιροποίηση – αναβάθμιση της υπάρχουσας τελωνειακής ένωσης και η κατάργηση της visa για τους πολίτες της.

Οι τουλάχιστον αφελείς πολιτικοί στη Λευκωσία και στην Αθήνα πιστεύουν αλήθεια ότι η Άγκυρα θα εγκαταλείψει αυτήν τη γεωστρατηγική επιδίωξή της και θα δείξει «καλή θέληση» για μια λύση που θα αποδυναμώνει έστω κατ’ ελάχιστον την τωρινή θέση της; Επί 52 χρόνια ακολουθείται αυτή η ανορθολογική και αδιέξοδη πολιτική που οδηγεί στην αναβάθμιση και εδραίωση της τουρκικής παρουσίας στην Κύπρο.

Η επιβίωση του Ελληνισμού απαιτεί μια άλλη στρατηγική, σε πολιτικό, διπλωματικό, στρατιωτικό, οικονομικό  και σε επίπεδο συμμαχιών για την απελευθέρωση της Κύπρου και όχι παρακλήσεις στον κατακτητή να δείξει «καλή διάθεση». Γιατί ουδείς κατακτητής αποσύρεται οικειοθελώς.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr