Μια φοιτήτρια από την Εύβοια που σπούδαζε στη Χίο κατηγορήθηκε από την εφορία για φοροδιαφυγή επειδή ο παππούς της έστελνε χαρτζιλίκι και της επέβαλε φόρο και πρόστιμο!
Συνολικά ο παππούς της έδωσε 700 ευρώ, σε μικροποσά, μέσα σε λίγους μήνες του 2021. Η ΑΑΔΕ τα χαρακτήρισε δωρεά, της καταλόγισε φόρο 70 ευρώ και πρόστιμο 35 ευρώ. Σύνολο 105 ευρώ!
Και όταν προσέφυγε, η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την ένστασή της.
Αυτή η υπόθεση δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική υπερβολή. Είναι η απόδειξη ότι το φορολογικό σύστημα έχει ξεφύγει από κάθε λογική και ότι η κυβέρνηση αφήνει τον μηχανισμό να κυνηγάει ακόμη και τα ψίχουλα των πολιτών.
Στο pronews.gr επί σειρά ετών γράφαμε αναλυτικά άρθρα για το που θα οδηγήσει το «παραμύθι» του «κυνηγιού» της «φοροδιαφυγής» και ότι στο τέλος ακόμα και το χαρτζιλίκι θα θεωρείται «εισόδημα» και δυστυχώς δικαιωθήκαμε.
Ο έλεγχος των τραπεζικών λογαριασμών έγινε το 2025. Η ΑΑΔΕ εντόπισε ότι από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2021 ο παππούς κατέθετε μικροποσά στον λογαριασμό της εγγονής του. Τα χρήματα προέρχονταν από κοινό λογαριασμό του παππού και της γιαγιάς στην Εθνική Τράπεζα και κατέληγαν σε λογαριασμό με μοναδική δικαιούχο την ίδια.
Η φορολογική αρχή έκρινε ότι πρόκειται για δωρεά χρημάτων. Ζήτησε εξηγήσεις!
Η φοιτήτρια υπέβαλε δήλωση δωρεάς τον Νοέμβριο του 2025. Η ΑΑΔΕ την χαρακτήρισε εκπρόθεσμη και προχώρησε σε καταλογισμό: Φόρος 10% (70 ευρώ) επειδή ανήκει στην Α΄ κατηγορία συγγένειας, συν πρόστιμο 50% επί του φόρου (35 ευρώ).
Η κοπέλα προσέφυγε στη ΔΕΔ υποστηρίζοντας το αυτονόητο: ότι επρόκειτο για τακτικές μηνιαίες καταβολές με αποκλειστικό σκοπό την κάλυψη μικροεξόδων διαβίωσης, καθώς σπούδαζε μακριά από το σπίτι της.
Η ΔΕΔ απέρριψε την προσφυγή. Επικαλέστηκε τις διατάξεις του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας και επικύρωσε τον καταλογισμό.
Η υπόθεση αυτή αποκαλύπτει κάτι πολύ πιο βαθύ από μια μεμονωμένη απόφαση. Η ΑΑΔΕ διαθέτει πλέον τα εργαλεία να παρακολουθεί σχεδόν κάθε τραπεζική κίνηση, ακόμη και τα μικροποσά. Και τα χρησιμοποιεί. Δεν χρειάζεται καν να υπάρχει υποψία φοροδιαφυγής μεγάλης κλίμακας.
Αρκεί μια σειρά από καταθέσεις 50 ή 100 ευρώ τον μήνα από παππού σε εγγονή για να ανοίξει φάκελος, να εκδοθεί εντολή ελέγχου και να καταλογιστούν φόροι και πρόστιμα.
Το παράδοξο γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν θυμηθεί κανείς ότι η ίδια η ΑΑΔΕ είχε ανακοινώσει πως οι μεταφορές χρημάτων από γονείς προς παιδιά μέσω IRIS για «χαρτζιλίκι» ή έξοδα διαβίωσης δεν θεωρούνται δωρεά, ιδίως όταν πρόκειται για προστατευόμενα μέλη ή φοιτητές έως 25 ετών.
Στην περίπτωση του παππού, όμως, η λογική άλλαξε. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο:
Ένας νέος άνθρωπος καλείται να πληρώσει για χρήματα που πήρε για να καλύψει βασικές ανάγκες μακριά από το σπίτι του.
Πολιτική ευθύνη
Αυτή η πρακτική δεν είναι ούτε τυχαία ούτε ουδέτερη. Αντανακλά μια φορολογική φιλοσοφία που βλέπει τον πολίτη πρωτίστως ως ενδεχόμενο παραβάτη και όχι ως πολίτη που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα.
Η κυβέρνηση, που υπερηφανεύεται για τον ψηφιακό μετασχηματισμό και την αποτελεσματικότητα της ΑΑΔΕ, έχει την πολιτική ευθύνη για το πλαίσιο μέσα στο οποίο συμβαίνουν τέτοια περιστατικά.
Όταν το κράτος κυνηγάει με τόση επιμονή τα 700 ευρώ ενός παππού προς την εγγονή του, ενώ την ίδια στιγμή μεγάλες υποθέσεις φοροδιαφυγής και σκανδάλων μένουν να σέρνονται ή να κλείνουν με διακανονισμούς, το μήνυμα που περνάει στην κοινωνία είναι ξεκάθαρο: οι μικροί πληρώνουν, οι μεγάλοι διαπραγματεύονται.
Η υπόθεση της φοιτήτριας από την Εύβοια δεν είναι απλώς μια παράλογη απόφαση. Είναι ο καθρέφτης ενός συστήματος που έχει χάσει κάθε μέτρο.
Και όσο η κυβέρνηση αφήνει αυτό το σύστημα να λειτουργεί έτσι, τόσο περισσότερο θα πολλαπλασιάζονται οι περιπτώσεις όπου το χαρτζιλίκι του παππού μετατρέπεται σε φορολογική περιπέτεια.
Τι παράνοια είδαμε πάλι!
