Η συζήτηση γύρω από την απόσχιση πολιτειών και περιφερειών επανέρχεται στο προσκήνιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αντανακλώντας τη βαθιά πολιτική πόλωση και την αυξανόμενη δυσπιστία απέναντι στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Αν και τα σχετικά κινήματα παραμένουν μειοψηφικά, κερδίζουν ολοένα και μεγαλύτερη δημοσιότητα, εκφράζοντας την απογοήτευση πολιτών που θεωρούν ότι οι τοπικές τους ανάγκες αγνοούνται.
Στη βορειοδυτική ακτή των ΗΠΑ, το κίνημα της Κασκέντια προωθεί την ιδέα μιας αυτόνομης πολιτικής οντότητας που θα βασίζεται σε κοινά γεωγραφικά, περιβαλλοντικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά.
Οι υποστηρικτές του θεωρούν ότι η περιοχή διαθέτει ξεχωριστή ταυτότητα και θα μπορούσε να διαχειρίζεται αποτελεσματικότερα τους πόρους και τις πολιτικές της χωρίς την παρέμβαση της Ουάσινγκτον.
Την ίδια στιγμή, σε εντελώς διαφορετική ιδεολογική κατεύθυνση, το κίνημα Greater Idaho επιδιώκει την αλλαγή των πολιτειακών συνόρων, ώστε συντηρητικές αγροτικές περιοχές του ανατολικού Όρεγκον να ενταχθούν στο Άινταχο. Οι υποστηρικτές του υποστηρίζουν ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται κυρίως από τα αστικά κέντρα και δεν αντανακλούν τις ανάγκες των τοπικών κοινοτήτων.
Παρά τις ιδεολογικές τους διαφορές, τα δύο κινήματα μοιράζονται μια κοινή αφετηρία: την αίσθηση ότι η πολιτική εξουσία βρίσκεται μακριά από τους πολίτες και αδυνατεί να εκπροσωπήσει αποτελεσματικά τα συμφέροντά τους. Η αντίληψη αυτή ενισχύεται από την οικονομική ανισότητα, τις πολιτισμικές διαφορές και τη διαρκή κομματική αντιπαράθεση που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη αμερικανική πολιτική σκηνή.
Παρόμοιες πρωτοβουλίες εμφανίζονται και σε άλλες περιοχές της χώρας, από το Τέξας και την Καλιφόρνια έως το Νέο Μεξικό και τη Μέση Δύση.
Ωστόσο, η υλοποίησή τους προσκρούει σε σημαντικά συνταγματικά και πολιτικά εμπόδια, καθώς η αμερικανική νομοθεσία δεν επιτρέπει την εύκολη αποχώρηση μιας πολιτείας από την Ένωση εκτός και αν μιλάμε για Επανάσταση.
Το Σύνταγμα των ΗΠΑ προβλέπει διαδικασία αλλαγής συνόρων πολιτειών, αλλά απαιτεί την έγκριση των εμπλεκόμενων πολιτειακών νομοθετικών σωμάτων και του Κογκρέσου.
Για πλήρη απόσχιση, τα εμπόδια είναι ακόμη μεγαλύτερα. Η ιστορική απόφαση Texas v. White του 1869 έκρινε ότι οι πολιτείες δεν μπορούν μονομερώς να αποχωρήσουν από την Ένωση.
Το Ανώτατο Δικαστήριο άφησε θεωρητικά ανοιχτό το ενδεχόμενο απόσχισης μέσω «επανάστασης» ή με συναίνεση των υπόλοιπων πολιτειών, όμως στην πράξη μια τέτοια διαδικασία θεωρείται σχεδόν αδύνατη.
Στο νοτιοανατολικό Νέο Μεξικό, τοπικοί οργανωτές έχουν ζητήσει ένωση με το Τέξας. Στην Ιντιάνα, Ρεπουμπλικανοί νομοθέτες έχουν προσκαλέσει συντηρητικές κομητείες του Ιλινόι να ενταχθούν στην πολιτεία τους, ενώ ανάλογες κινήσεις έχουν εμφανιστεί και στη Δυτική Βιρτζίνια για κομητείες της Βιρτζίνια και του Μέριλαντ.
Ακόμη και στον Καναδά, η συντηρητική Αλμπέρτα κινείται προς δημοψήφισμα για το αν θα πρέπει να παραμείνει στη χώρα ή να ανοίξει διαδικασία απόσχισης.
Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η πραγματική απόσχιση παραμένει εξαιρετικά απίθανη. Παρ’ όλα αυτά, η αυξανόμενη απήχηση αυτών των κινημάτων αποκαλύπτει ένα βαθύτερο πρόβλημα: ολοένα και περισσότεροι Αμερικανοί αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται από το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα και αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης της ταυτότητας και των συμφερόντων τους.
Η συζήτηση, επομένως, δεν αφορά μόνο την αλλαγή συνόρων ή τη δημιουργία νέων κρατικών μορφωμάτων. Αντανακλά κυρίως τη δυσκολία διατήρησης μιας κοινής πολιτικής και κοινωνικής ταυτότητας σε μια χώρα που εμφανίζεται περισσότερο διχασμένη από ποτέ.
