Κατάρρευση των εσόδων ανά τουρίστα καταγράφεται στην Ελλάδα, παρά τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για τις αφίξεις και τα ρεκόρ επισκεψιμότητας.
Η πραγματική εικόνα πίσω από τους αριθμούς δείχνει ότι η χώρα προσελκύει ολοένα και περισσότερους επισκέπτες, χωρίς όμως να καταφέρνει να αυξήσει ουσιαστικά το οικονομικό όφελος για την εθνική οικονομία.
Τα στοιχεία του 2025 είναι αποκαλυπτικά: η Τουρκία υποδέχθηκε περίπου 64 εκατομμύρια τουρίστες και κατέγραψε έσοδα 64 δισ. ευρώ, δηλαδή περίπου 1.000 ευρώ μέση δαπάνη ανά επισκέπτη.
Αντίθετα, η Ελλάδα με 43 εκατομμύρια αφίξεις κατέγραψε έσοδα 23 δισ. ευρώ, γεγονός που μεταφράζεται σε μόλις 545 ευρώ κατά κεφαλήν δαπάνη — σχεδόν στο μισό επίπεδο από αυτό της γειτονικής χώρας.
Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει τις βαθύτερες αδυναμίες του ελληνικού οικονομικού μοντέλου.
Παρά τα σημαντικά ευρωπαϊκά κονδύλια που εισέρρευσαν τα τελευταία χρόνια, τη δημοσιονομική ανάσα από τις ρυθμίσεις του δημόσιου χρέους και τα αυξημένα κρατικά έσοδα λόγω πληθωρισμού, η ελληνική οικονομία δεν κατάφερε να αποκτήσει ισχυρή παραγωγική βάση, να δημιουργήσει νέο πλούτο και να ενισχύσει ουσιαστικά την πραγματική οικονομία.
Αντίθετα, η ανάπτυξη στηρίχθηκε κυρίως σε πρόσκαιρους πυλώνες, όπως η έντονη οικοδομική δραστηριότητα και η έκρηξη της αγοράς ακινήτων μέσω της Golden Visa, η οποία έχει συμβάλει στην εκτόξευση των τιμών κατοικίας και στη δυσκολία πρόσβασης των Ελλήνων στην αγορά στέγης.
Την ίδια στιγμή, η πραγματική αγορά εμφανίζει σημάδια στασιμότητας, η φορολογική πίεση παραμένει υψηλή, η ακρίβεια εξαντλεί τα νοικοκυριά, ενώ η οικονομική συγκέντρωση σε λίγους ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους περιορίζει τον ανταγωνισμό και επιβαρύνει περαιτέρω την καθημερινότητα των πολιτών.
Παράλληλα, η συνεχιζόμενη έξοδος νέων στο εξωτερικό, η επιδείνωση του δημογραφικού προβλήματος και οι χαμηλές επιδόσεις της χώρας σε κρίσιμους κοινωνικοοικονομικούς δείκτες συνθέτουν μια εικόνα που απέχει πολύ από το αφήγημα της ισχυρής ανάπτυξης.
Η χαμηλή δαπάνη ανά τουρίστα δεν είναι απλώς ένα στοιχείο του τουριστικού ισοζυγίου.
Είναι ο καθρέφτης μιας οικονομίας που, παρά τις ευκαιρίες και τα διαθέσιμα κεφάλαια, εξακολουθεί να αδυνατεί να παράγει σταθερή, βιώσιμη και ουσιαστική ευημερία.
