Ο υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, παραδέχτηκε για πρώτη φορά επισήμως ότι το πρόγονο κράτος της Σοβιετικής Ρωσίας (δεν είχε ακόμα ιδρυθεί η Σοβιετική ‘Ενωση) βοήθησε με όπλα, εφόδια, χρήματα και χρυσό τον Κεμάλ και την Τουρκία εναντίον των Ελλήνων το 1922.
H παραδοχή του Λαβρόφ, δεν παρουσιάζει κάτι το οποίο δεν ήταν ιστορικά γνωστό, αλλά ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε αναγνωριστεί δημόσια από την Ρωσία ο ρόλος των Μπολσεβίκων στην Μικρασιατική Καταστροφή.
«Το 2025 γιορτάσαμε την 105η επέτειο από την αναγνώριση της κυβέρνησης της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης από τη Σοβιετική Ρωσία.
Δεν περιοριστήκαμε μόνο στην αναγνώριση, αλλά παράσχαμε επίσης υλική βοήθεια, όπως όπλα, πυρομαχικά και χρυσό. Πιστεύω ότι αυτή η ένδοξη σελίδα της στρατηγικής μας συνεργασίας θα θυμάται τόσο στη χώρα μας όσο και στην Τουρκία.»
Η δημόσια τοποθέτηση του Σεργκέι Λαβρόφ αποτελεί επίσημη, καταγεγραμμένη παραδοχή για τον ρόλο που διαδραμάτισε στην ενίσχυση του κεμαλικού καθεστώτος η Σοβιετική Ένωση, σε μια χρονική συγκυρία καθοριστική για την έκβαση της Μικρασιατικής Εκστρατείας.
«Η Ρωσία ήταν από τις πρώτες χώρες που άνοιξε πρεσβεία στην Τουρκία αναγνωρίζοντας τον Κεμάλ» τόνισε ακόμα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών.
Η πολιτική, οικονομική και εξοπλιστική στήριξη της Μόσχας στον Κεμάλ υπήρξε καθοριστική, καθώς σε μια εποχή που ο Κεμάλ ήταν διπλωματικά απομονωμένος και στρατιωτικά πιεσμένος, η Μόσχα προσέφερε όλα τα απαιτούμενα μέσα που χρειαζόταν η Άγκυρα για να αντέξει και, τελικά, να αντεπιτεθεί.
Εκτιμάται ότι διατέθηκαν περίπου 10 εκατ. χρυσά ρούβλια, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για τη μισθοδοσία του στρατού και την αγορά όπλων από την Ευρώπη (κυρίως από τη Γαλλία και την Ιταλία που άρχισαν να διαφοροποιούνται), πάνω από 39.000 τυφέκια, 327 πολυβόλα, 54 πυροβόλα και τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών (περίπου 63 εκατομμύρια σφαίρες), ενώ παραδόθηκαν καύσιμα και εφόδια ζωτικής σημασίας για τη μετακίνηση των τουρκικών δυνάμεων.
Χωρίς τη σοβιετική βοήθεια, ο Κεμάλ δεν θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τη Μεγάλη Επίθεση (Büyük Taarruz) τον Αύγουστο του 1922.
Την ίδια στιγμή που ο υπερεξαπλωμένος ελληνικός στρατός υπέφερε από οικονομική εξάντληση και διπλωματική εγκατάλειψη από τις μεγάλες δυνάμεις, ο τουρκικός στρατός ανανεωνόταν με πολύτιμο ρωσικό χρυσό και εφόδια.
Φυσικά την δήλωση του Λαβρόφ έσπευσε να την σχολιάσει ο υπουργός Υγείας Α.Γεωργιάδης με ανάρτησή του στο Χ:
«Εδώ ο Ρώσος ΥΠΕΞ αναγνωρίζει επισήμως και υπερηφανεύεται μάλιστα για το ότι πριν από 105 χρόνια, δηλαδή το 1921, η ΕΣΣΔ όχι μόνον αναγνώρισε την Τουρκική Εθνοσυνέλευση δηλ την Τουρκία του Κεμάλ, αλλά ότι την εξόπλισε με πολλά όπλα.
Ενα χρόνο μετά με αυτή την αποστολή των όπλων συνέβη η Μικρασιατική Καταστροφή…σας ευχαριστούμε δεν το ξεχνάμε».
Όμως δεν ήταν μόνο η Σοβιετική Ένωση που υποστήριξε την Τουρκία του Κεμάλ και αυτό ο υπουργός Υγείας το «προσπερνάει».
Την στήριξαν και όλοι οι υποτιθέμενοι σύμμαχοί μας, δηλαδή οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, οι Ιταλοί αλλά και οι Αμερικανοί.
Επίσης πρέπει να σημειωθεί ότι ο βασικός λόγος για τον οποίο οι Μπολσεβίκοι επέλεξαν απροκάλυπτα να στηρίξουν τον Κεμάλ κατά των ελληνικών δυνάμεων ήταν γιατί το 1919, ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε στείλει εκστρατευτικό σώμα στην σημερινή Ουκρανία το οποίο πολέμησε εναντίον τους μαζί με τους Γάλλους, υποστηρίζοντας τους Λευκούς.
Βεβαίως τότε ο ρωσικός εμφύλιιος μεταξύ Κόκκινων και Λευκών ήταν αμφίρροπός και ο Βενιζέλος προέβλεπε ότι θα έληγε με νίκη των δεύτερων και έστειλε ελληνική δύναμη να τους βοηθήσει με την προοπτική ότι θα υποστήριζε τον νικητή, αλλά έπεσε… έξω.
Αυτό οι Μπολεσβίκοι δεν το «ξέχασαν» και ανταπέδωσαν αμέσως μόλις βρήκαν την ευκαιρία, ενισύχοντας τον Κεμάλ σε τόσο μεγάλο βαθμό, που είχε ως τελικό αποτέλεσμα να υποστεί ο Ελληνισμός την μεγαλύτερη καταστροφή στην Ιστορία του.
